آیا افراد مبتلا به اوتیسم میانگین طول عمر کمتری دارند؟

اوتیسم و ​​طول عمر

یک مطالعه مارس 2016 که در  مجله بریتانیایی روانپزشکی منتشر شد،  مستند کرد که بزرگسالان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم که دارای ناتوانی یادگیری هستند، 40 برابر بیشتر از بزرگسالان در جمعیت عمومی که به این بیماری مبتلا نیستند، به دلیل یک بیماری عصبی متوسط ​​طول عمر کمتری دارند. طیف و هیچ ناتوانی یادگیری ندارند.

علاوه بر این، این مطالعه نشان داد که بزرگسالان مبتلا به اوتیسم که دارای ناتوانی یادگیری نیستند تا 9 برابر بیشتر از بزرگسالان در سنین مشابه که اوتیسم نداشتند، در معرض خودکشی قرار داشتند.

در این مطالعه، افراد مبتلا به اختلال طیف اوتیسم تمایل به مرگ در سن 54 سالگی داشتند که 16 سال زودتر از میانگین سنی مرگ و میر است. بزرگسالانی که هم اوتیسم و ​​هم یک یا چند ناتوانی یادگیری داشتند، تقریباً 30 سال زودتر از افرادی که هیچ کدام را نداشتند، در سن متوسط ​​39.5 سال جان خود را از دست دادند. افراد مبتلا به اوتیسم، اما بدون اختلال یادگیری، در سن متوسط ​​58 سالگی جان خود را از دست دادند.

اوتیسم و ​​افکار خودکشی

تحقیقات گذشته نشان داده است که میزان  افکار خودکشی در میان افراد مبتلا به ASD  بسیار بیشتر از جمعیت عمومی است.

این میزان در بین دختران مبتلا به اوتیسم و ​​افراد دارای اشکال خفیف تر اختلال بیشتر است.
علاوه بر این،  مجله اوتیسم و ​​اختلالات رشد  می نویسد که بسیاری از افراد در این طیف (کودکان و نوجوانان در درجه اول، اما همچنین بزرگسالان) قربانی قلدری می شوند، گاهی اوقات به صورت روزانه. این اغلب منجر به ایجاد شرایط اضطرابی و اختلالات افسردگی می شود.

این شرایط به خودی خود عوامل اصلی در افکار و رفتار خودکشی هستند. هنگامی که با برخی از چالش های زندگی با اوتیسم ترکیب می شود، به طور قابل توجهی عوامل خطر را برای افراد مبتلا به اختلال طیف اوتیسم افزایش می دهد.

افزایش استرس برای افراد اوتیستیک

تحقیقات دیگر نشان داده است که جمعیت عمومی نسبت به افراد مبتلا به اوتیسم از سلامت کلی بهتری برخوردار هستند.

ارتباطی بین اختلال طیف اوتیسم و ​​سایر شرایط پزشکی مانند  اختلالات گوارشی  و بیماری قلبی وجود دارد. یکی از این ارتباطات ممکن است استرس ناشی از تبعیض و قلدری به دلیل اوتیسم، پریشانی ناشی از بار حسی و بیگانگی ناشی از محدودیت های اجتماعی-عاطفی و ارتباطی ناشی از اوتیسم باشد.

بسیاری از افرادی که مبتلا به اوتیسم هستند، در شرایط مزمن «جنگ یا گریز» قرار می‌گیرند که برای افراد عصبی «طبیعی» در نظر گرفته می‌شود. همه چیز از مصاحبه شغلی گرفته تا شرکت در یک مشارکت اجتماعی می تواند از نظر ذهنی ناتوان کننده باشد و باعث تعدادی از مشکلات جسمی و پزشکی شود. برخی از بزرگسالان تا پایان عمر با استرس و اضطراب دست و پنجه نرم می کنند، حتی اگر با واقعیت های زندگی با اوتیسم سر و کار دارند.

صدمات

Psychology Today  خاطرنشان می کند که افراد مبتلا به اختلال طیف اوتیسم 40 برابر بیشتر در معرض خطر مرگ در نتیجه آسیب های مختلف از جمله غرق شدن، خفگی و خفگی هستند.

کودکان مبتلا به اوتیسم بین 5 تا 7 سال در معرض بیشترین خطر مرگ بر اثر غرق شدن هستند. با توجه به اینکه  سرگردانی یا فرار  یک اتفاق رایج در این جمعیت شناسی است، خانواده ای که به آب (هر چیزی از استخر تا برکه، دریاچه یا رودخانه) دسترسی دارد، باید در آموزش شنا و اقدامات احتیاطی ایمنی آب سرمایه گذاری کند. .

افزایش خطرات برای افراد اوتیستیک

در سال 2018، سارا کورچاک مقاله ای را برای  Vox نوشت  که در آن در مورد مواجهه با مرگ و میر در سن 36 سالگی صحبت کرد، “سن متوسط ​​زمانی که افرادی مانند من می میرند.” او می نویسد که افراد مبتلا به اوتیسم با چالش هایی روبرو هستند که بزرگسالان عصبی ممکن است هرگز از آن آگاه نباشند. در حالی که بسیاری ممکن است تصور کنند که این چالش‌ها با محدودیت‌های زبانی اجتماعی-عاطفی خاتمه می‌یابند، این واقعیت که افراد اوتیستیک نرخ مرگ و میر بالاتری دارند، بر این بار می‌افزاید.

به عنوان مثال،  مجله آمریکایی سلامت عمومی  نوشت که افراد مبتلا به اوتیسم به دلیل گم شدن، ناتوانی در درخواست کمک، ناتوانی در بیان نام و یا تماس اضطراری «به نظر می رسد در معرض خطر مرگ ناشی از جراحت قرار دارند». اطلاعات، یا آنقدر بیش از حد تحریک می شوند که وحشت می کنند و خود را در معرض خطر قرار می دهند.

طول عمر کمتر از حد متوسط ​​برای افراد اوتیستیک دارای رنگ‌های نژادی و جنسیتی است. مجله فوربس می نویسد که اوتیسم یک “خطر مرگبار هنگام برخورد با پلیس”   است، زیرا در مواردی افسران پلیس رفتارهای ناسازگار و غیر ارتباطی افراد اوتیستیک را نشانه بدگمانی و در صورت تحریک بیش از حد، خصومت می دانند.

شیکاگو ریدر در توصیف داستان پسر 15 ساله مبتلا به سندرم آسپرگر که توسط پلیس کشته شد،   اشاره می کند که “افراد مبتلا به اختلال طیف اوتیسم هفت برابر بیشتر از افرادی که چنین شرایطی ندارند با پلیس روبرو می شوند.” هنگامی که بیماران مورد نظر سیاه پوست، لاتینکس یا غیر سفیدپوست باشند، این برخوردها بیشتر منجر به مرگ می شود.

اوتیسم و ​​”پیچیدگی های پزشکی”

اسکات رایت، محقق دانشگاه یوتا و ویراستار کتابی در مورد اختلال طیف اوتیسم در میانسالی و اواخر زندگی،  گفت که  “پیچیدگی های پزشکی” بیماران مبتلا به اوتیسم، همراه با محدودیت های آنها در زبان و ارتباطات، می تواند منجر به پزشکان، بیمارستان ها و سیستم مراقبت های بهداشتی به طور کلی قادر به ارائه بهترین سطح مراقبت نیستند. ممکن است بیماران مبتلا به اشکال شدید اختلال طیف اوتیسم حتی برای بیماری های خود به دنبال کمک نباشند، زیرا آنها از ناهنجاری صحبت کردن با افراد دیگر در مورد خود غرق شده اند.

رایت پیشنهاد می‌کند که والدین یا مراقب باید یک متخصص یا یک پزشک مراقبت‌های اولیه پیدا کنند که آموزش کار با بیماران اوتیستیک را داشته باشد یا در غیر این صورت آگاهی و همدلی لازم را نسبت به تجربه یک فرد اوتیسمی نشان دهد. فراتر از آن، رایت توصیه کرد که آموزش های بیشتری برای متخصصان مراقبت های بهداشتی وجود داشته باشد تا بتوان اوتیسم را در یک محیط بالینی تشخیص داد و به طور مناسب به آن پاسخ داد.

علاوه بر این، بسیاری از افراد همچنان به ارتباط اوتیسم با اطفال ادامه می دهند، در حالی که در واقع بسیاری از افراد مبتلا به اختلال طیف اوتیسم تشخیص مناسب را در بزرگسالی دریافت می کنند.
رایت نتیجه گرفت که اوتیسم یک مسئله برای هر سطح از مراقبت های بهداشتی است. در سطح کودکان مشکل ساز است، اما همچنین در سطوح داخلی، مراقبت های اولیه، عمل بالینی، و مراقبت های سالمندان. این در نهایت “یک موضوع زندگی است که همه ما باید از آن آگاه باشیم.”

برای اکثر افراد مبتلا به اختلال طیف اوتیسم، سارا کورچاک در Vox ادامه می‌دهد، استرس و خستگی ناشی از زندگی با اوتیسم عامل موذیانه‌تری در طول عمر کوتاه‌تر است. افراد اوتیستیک برای داشتن یک زندگی سالم، ایجاد عزت نفس، سرپیچی از کلیشه ها، یا به سادگی از پس آن بر می آیند، باید راهبردهای مختلف مقابله ای را توسعه دهند.

اوتیسم با  اختلالات خواب مرتبط است ، که می تواند باعث بی خوابی، خستگی مزمن و تعدادی دیگر از مشکلات جسمی و روانی شود، به ویژه هنگامی که با اضطرابی که بسیاری از افراد در این طیف دارند همراه شود.

افزایش عوامل سلامتی برای افراد مبتلا به اوتیسم

یکی از راه‌هایی که می‌توان به این مشکل پرداخت، آموزش والدین، مراقبان و متخصصان مراقبت‌های بهداشتی است تا علائم افسردگی را در افراد مبتلا به اوتیسم در اسرع وقت تشخیص دهند و در عین حال به بهبود روابط و مهارت‌های اجتماعی خود ادامه دهند.

درمان اختلال اضطراب اجتماعی (که دارای “علائم تا حدی همپوشانی” است، طبق  مجله اوتیسم و ​​اختلالات رشدی ) همچنین می تواند به افراد کمک کند محدودیت هایی را که در رشد اجتماعی تجربه می کنند مدیریت کنند و به آنها کمک کند اجبار خود را برای اجتناب از موقعیت های اجتماعی، مانند برنامه ریزی برای پزشک، کنترل کنند. وقت ملاقات.

این می‌تواند بیشتر به افراد مبتلا به اوتیسم بیاموزد که چگونه می‌توانند با احساس انزوا و سرخوردگی که ممکن است به طور طبیعی از داشتن اوتیسم ناشی می‌شود کنار بیایند. اگر افکار خودکشی رخ دهد، آنها سیستمی برای پردازش این افکار به شیوه ای سالم و دریافت حمایت دارند.

قلدری نیز باید مورد توجه قرار گیرد. حملات فیزیکی و کلامی از رشد اجتماعی کودکان و نوجوانان اوتیستیک جلوگیری می کند و خود به خود می تواند منجر به افسردگی و افکار خودکشی شود.

والدینی که نگران این موضوع هستند می توانند برنامه های مدرسه ای را جستجو کنند که کلاس های درس یکپارچه ارائه می دهد، جایی که دانش آموزان با نیازهای ویژه بخشی از کلاس های آموزش عمومی هستند. این به طور طبیعی به کودکان مبتلا به اوتیسم که در تناسب اندام مشکل دارند کمک می کند. همچنین به کودکان غیر اوتیستیک این فرصت را می دهد که کودکان مبتلا به اوتیسم را بشناسند، بنابراین کمتر احتمال دارد که آن کودکان را به عنوان هدف ببینند.

برای بزرگسالان مبتلا به اوتیسم،  مرکز کنترل و پیشگیری از بیماری ها  توصیه می کند از همان اصول مراقبت های بهداشتی که برای افراد عصبی توصیه می شود، پیروی کنند. اینها شامل خواب منظم، شرکت در ورزش منظم، خوردن یک رژیم غذایی متعادل، نوشیدن مقدار زیادی آب و انجام معاینات منظم فیزیکی و دندانی است.

مراقبت های تخصصی

همانطور که قبلاً گفته شد، کار با ارائه دهندگانی که می دانند چگونه با افراد اوتیستیک کار کنند، مهم (یا حتی ضروری است). از مجموعه ای از نگرانی های سلامتی که می تواند با اوتیسم بروز کند تا علائم ساده ای مانند عدم تماس چشمی، داشتن یک متخصص که نحوه تعامل با یک فرد مبتلا به اوتیسم را می داند می تواند مفید باشد. به قول سارا کورچاک، “ما واقعاً با تماس چشمی راحت نیستیم و از اینکه مجبور به برقراری آن هستیم خسته شده ایم.”

متخصصان مراقبت های بهداشتی با دانش در مورد اوتیسم و ​​تجربه با افراد اوتیستیک می توانند گفتگوهای صادقانه و بازتری با بیماران داشته باشند. اگر بیمار احساس راحتی کند، احتمال بیشتری دارد که با پزشک متخصص صحبت کند و به شناسایی و رسیدگی موثر مسائل کمک کند.

پرداختن به عوامل موثر بر طول عمر

در حالی که افراد مبتلا به اوتیسم به طور متوسط ​​طول عمر کوتاه تری نسبت به افراد عصبی دارند، این به این معنی نیست که شما اینگونه خواهید بود. با پزشکان و سایر ارائه دهندگان درمان در مورد چگونگی ارزیابی سبک زندگی خود و ایجاد هرگونه تغییری که می تواند سلامت کلی شما را تقویت کند و احتمال مرگ زودرس را کاهش دهد، صحبت کنید.

به یاد داشته باشید که اوتیسم به خودی خود  باعث کوتاه شدن طول عمر نمی شود . شما می توانید اقداماتی را برای به حداقل رساندن خطر انجام دهید.