آیا کودک من می تواند از طیف اوتیسم خارج شود؟

گاه به گاه، داستان هایی در مورد افرادی شنیده می شود که به نظر می رسد به سادگی “بزرگتر شده اند” یا بر تشخیص زودهنگام  اوتیسم غلبه کرده اند . این داستان‌ها معمولاً به آن رویکرد درمانی مربوط می‌شوند یا تغییر در رژیم غذایی، یا برخی تکنیک‌های دیگر برای بهبود علائم اوتیسم. آیا واقعاً ممکن است که یک فرد در کودکی به درستی اوتیسم تشخیص داده شود و سپس از تشخیص خارج شود؟

به طور رسمی، پاسخ “نه” است

به عبارت دیگر علائم اوتیسم در اوایل زندگی شروع می‌شود و در طول زندگی ادامه می‌یابد، اگرچه بزرگسالان ممکن است بتوانند علائم خود را – حداقل در برخی موقعیت‌ها – پنهان کنند. اما طبق تخقیقات خارج شدن از طیف از اوتیسم غیرممکن است. اگر به نظر می رسد که یک فرد مبتلا به اوتیسم به طور کامل از طیف خارج شده است در واقع، به درستی تشخیص داده نشده است.

اوتیسم را می توان اشتباه تشخیص داد

در برخی موارد، یک پزشک ممکن است به دلیل رفتارها و علائمی که با معیارهای اوتیسم مطابقت دارد، برچسب “اوتیسم” را روی کودک بگذارد، اما سایر موارد زیربنای رفتارها را نادیده بگیرد. نه تنها بسیاری از علائم اوتیسم با سایر اختلالات مرتبط (و نامرتبط) مشترک است، بلکه برخی از علائم مشابه اوتیسم ممکن است ناشی از مسائل فیزیکی باشد که می توان آنها را برطرف کرد. مثلا:

• دیر گفتار یا اختلال در گفتار، یکی از علائم کلاسیک اوتیسم، می تواند ناشی از بسیاری از مسائل مختلف از آپراکسی گفتار تا کاهش شنوایی باشد. به مسائل اساسی رسیدگی کنید و ممکن است حرف زدن معمولی ظاهر شود.
• چالش‌های حسی می‌تواند منجر به رفتاری شبیه به اوتیسم شود، اما ممکن است بدون اوتیسم اختلال عملکرد حسی داشته باشیم. اگر به کودک کمک کنید تا حملات حسی را مدیریت کند یا از آن اجتناب کند، بسیاری از رفتارها ناپدید خواهند شد.
• برخی از رفتارهای اوتیسم مانند می تواند ناشی از آلرژی، سموم یا عدم تحمل غذایی باشد. برای مثال، اگر کودکی نسبت به کازئین یا گلوتن حساسیت یا عدم تحمل دارد، حذف آن مواد از رژیم غذایی او می تواند تأثیر مثبت فوق العاده ای بر یادگیری و رفتار داشته باشد.
• در برخی موارد، کودک مبتلا به اوتیسم تشخیص داده می‌شوند ولی تشخیص مناسب‌تر ممکن است اختلال وسواس فکری، اضطراب اجتماعی یا اختلال یادگیری غیرکلامی باشد.  هنگامی که چنین است، ممکن است ترکیبی از شناخت درمانی و داروی مناسب اساساً مشکل را ریشه کن کند.

درمان می تواند به طور اساسی علائم را بهبود بخشد

در حالی که به نظر نمی رسد کودکان مبتلا به اوتیسم در طول زمان بدون مداخله فقط “بهتر” می شوند، اما بیشتر آنها در طول زمان با درمان ها و بزرگ تر شدنشان  بهبود می یابند. بعضی ها خیلی پیشرفت می کنند.

کاردرمانها معمولا داستان‌هایی از کودکانی تعریف می کنند که با چالش‌های شدید شروع کردند و به مرور زمان مهارت‌های قابل توجهی را به دست آورده اند در برخی موارد، کودکان به عنوان «بهبود یافته» یا «غیر قابل تشخیص از همسالان معمولی» توصیف می شوند. با این حال، واقعیت این است که اکثر کودکانی که به نظر می‌رسد «درمان اوتیسم» هستند، یا از برخی مشکلات جسمانی که علائمی شبیه به اوتیسم را ایجاد می‌کند درمان شده‌اند یا تکنیک‌ها و رفتارهای مقابله‌ای را آموخته‌اند که به‌طور مؤثر علائم اوتیسم آنها را پنهان می‌کند.

اگر فردی به طور دقیق مبتلا به اوتیسم تشخیص داده شود، همچنان همان تفاوت هایی را که در کودکی داشته است، خواهد داشت. او تقریباً به طور قطع به حداقل حمایت در مدیریت چالش های زندگی مدرن نیاز خواهد داشت. اما در برخی موارد، او ممکن است بتواند حداقل در برخی موقعیت ها به عنوان نوروتیپیک «عبور» کند.

کدام کودکان بیشتر احتمال دارد که به شدت پیشرفت کنند؟

هرازگاهی، کودکی با علائم نسبتاً شدید به حدی بهبود می‌یابد که در طول زمان در یک محیط مدرسه معمولی می‌تواند به طور مؤثر عمل کند. اما این نادر است. اکثر کودکان مبتلا به اوتیسم شدید یا حتی متوسط، مدیریت خواسته‌های پیچیده‌تر فزاینده در حوزه‌های ارتباطات اجتماعی، عملکرد اجرایی و استدلال انتزاعی را دشوار یا غیرممکن می‌دانند.

واقعیت این است که کودکانی که به احتمال زیاد به شدت بهبود می‌یابند، کودکانی هستند که علائم آنها نسبتاً خفیف است و شامل مواردی مانند تشنج، تاخیر در گفتار، ناتوانی‌های یادگیری یا اضطراب شدید نمی‌شود. بنابراین، به طور کلی، کودکانی که احتمالاً ظاهراً اوتیسم را شکست می دهند، کودکانی هستند که دارای IQ طبیعی یا بالاتر از نرمال، مهارت های زبان گفتاری و سایر نقاط قوت موجود هستند.

با این حال، توجه به این نکته مهم است که پشت سر گذاشتن تشخیص طیف اوتیسم به معنای عادی شدن نیست. حتی کودکان با عملکرد بسیار بالا که به نظر می رسد “بیش از حد” تشخیص اوتیسم خود را نشان می دهد، هنوز با مسائل مختلفی دست و پنجه نرم می کنند. آنها همچنان احتمالاً دارای چالش‌های حسی، مشکلات ارتباط اجتماعی، اضطراب و سایر چالش‌ها هستند و ممکن است با تشخیص‌هایی مانند ADHD،  OCD ، اضطراب اجتماعی یا  اختلال ارتباط اجتماعی نسبتاً جدید به پایان برسند .

تفاوت بین “بیرون شدن” و “به طور اساسی بهبود” چیست؟

طبق تحقیقات، هر فردی که به درستی مبتلا به اوتیسم تشخیص داده شود، همیشه اوتیستیک خواهد بود، حتی اگر به نظر نمی رسد علائم اوتیسم را داشته باشد.  این واقعیت که آنها علائم قابل توجهی نشان نمی دهند گواهی بر توانایی آنها در “مدیریت” چالش های خود است. این تفسیر توسط بسیاری از بزرگسالان عملکردی که در کودکی به اوتیسم تشخیص داده شده است، مشترک است. آنها می گویند “در درون من هنوز اوتیستیک هستم – اما یاد گرفته ام رفتارم را تغییر دهم و احساساتم را مدیریت کنم.” به عبارت دیگر، یک تفاوت اساسی وجود دارد که افراد اوتیستیک را دچار اوتیسم می‌کند، و این تفاوت اساسی از بین نمی‌رود، حتی اگر علائم رفتاری ناپدید شوند.

سپس کسانی هستند که دیدگاه بسیار متفاوتی دارند. دیدگاه آنها: اگر فردی دیگر علائم کافی برای تشخیص اوتیسم را نشان ندهد، پس از اوتیسم پیشی گرفته است (یا از آن درمان شده است). به عبارت دیگر، درمان ها جواب دادند و اوتیسم از بین رفت.

حق با کیست؟ وقتی علائم دیگر برای یک ناظر بیرونی آشکار نیست، آیا “بیش از حد رشد کرده اند؟” “درمان شد؟” “نقاب زده؟”

مانند بسیاری از موارد مرتبط با اوتیسم، هیچ پاسخ کاملاً صحیحی برای این سؤال وجود ندارد. و عدم اطمینان به قلمرو حرفه ای گسترش می یابد. بله، کاردرمانهایی هستند که برچسب اوتیسم را حذف می‌کنند و می‌گویند «اوتیسم از بین رفته است». و بله، کاردرمانهایی هستند که این برچسب را حفظ می‌کنند و می‌گویند: «اوتیسم هرگز واقعاً ناپدید نمی‌شود، اگرچه علائم آن ممکن است آشکار نباشد». با انتخاب دقیق پزشک خود، ممکن است بتوانید پاسخی را که ترجیح می دهید دریافت کنید!

حرف اخر

والدین  کودکان مبتلا به اوتیسم  اغلب غرق اطلاعاتی در مورد “درمان” هستند که از احمقانه تا بسیار خطرناک را شامل می شود. این به اصطلاح درمان ها بر اساس نظریه هایی در مورد اوتیسم هستند که توسط تحقیقات پشتیبانی نمی شوند. بسیار مهم است که بین درمان هایی که می توانند و باید به کودک شما کمک کنند و درمان هایی که پتانسیل آسیب رساندن به او را دارند، تفاوت قائل شوید.

درمان‌هایی مانند ABA، Floortime،  بازی‌درمانی ، گفتار درمانی و کاردرمانی همگی می‌توانند تفاوت مثبتی برای کودک شما ایجاد کنند، همانطور که داروهای کاهش اضطراب، مدیریت تشنج و بهبود خواب نیز می‌توانند تأثیر مثبت بگذارند. درمان‌هایی مانند کیلاسیون، اتاقک‌های اکسیژن هیپرباریک، تنقیه سفیدکننده و موارد مشابه نه تنها بی‌اثر هستند، بلکه بسیار خطرناک هستند. در حالی که امید (و جشن گرفتن پیروزی های کوچک) همیشه مهم است،  داشتن عقل سلیم نیز مهم است. برای مطالعه مقالات مشابه به  دیگر مقالات سایت کودک متفاوت مراجعه کنید.