ایا فرزند من اختلال طیف اتیسم دارد؟

تشخیص زودهنگام اوتیسم تفاوت زیادی ایجاد می کند. با شناخت علائم و نشانه‌های اولیه، می‌توانید کمکی را که کودک برای یادگیری، رشد و شکوفایی نیاز دارد دریافت کنید.

 اختلال طیف اوتیسم چیست؟

اوتیسم خود را از طریق طیفی از علائم نشان می دهد. اختلال طیف اوتیسم  (ASD) در دوران نوزادی و اوایل کودکی ظاهر می شود و باعث تاخیر در بسیاری از زمینه های اساسی رشد مانند یادگیری صحبت کردن، بازی و تعامل با دیگران می شود.

علائم و نشانه های اوتیسم و ​​همچنین اثرات آن بسیار متفاوت است. برخی از کودکان مبتلا به اوتیسم تنها دارای اختلالات خفیف هستند، در حالی که برخی دیگر موانع بیشتری برای غلبه بر آن دارند. با این حال، هر کودک در طیف اوتیسم، حداقل تا حدی، در سه زمینه زیر مشکلاتی دارد:

• ارتباط کلامی و غیر کلامی.
• ارتباط با دیگران و دنیای اطراف.
• تفکر و رفتار انعطاف پذیر.

نظرات متفاوتی در میان پزشکان، والدین و متخصصان درباره علت اوتیسم و ​​بهترین روش درمان وجود دارد. با این حال، یک واقعیت وجود دارد که همه بر آن اتفاق نظر دارند: مداخله زودهنگام و فشرده کمک می کند. برای کودکان در معرض خطر و کودکانی که علائم اولیه را نشان می دهند، می تواند تفاوت ایجاد کند. اما فارغ از سن فرزندتان، امید خود را از دست ندهید. درمان می تواند اثرات این اختلال را کاهش دهد و به رشد کودک شما در زندگی کمک کند.

چگونه والدین می توانند علائم هشدار دهنده را تشخیص دهند

به عنوان یک والدین، شما در بهترین موقعیت برای تشخیص اولین علائم هشدار دهنده اوتیسم هستید. شما بهتر از هر کس دیگری فرزندتان را می شناسید و رفتارها و خصلت هایی را مشاهده می کنید که ممکن است پزشک اطفال در یک ملاقات سریع پانزده دقیقه ای فرصت دیدن آنها را نداشته باشد. متخصص اطفال کودک شما می تواند شریک ارزشمندی باشد،  اما اهمیت مشاهدات و تجربیات خود را نادیده نگیرید . نکته کلیدی این است که باید مطالعه بیشتری داشته باشید تا بدانید چه چیزی معمولی است و چه چیزی نیست.

رشد کودک خود را زیر نظر داشته باشید.  اوتیسم شامل انواع تأخیرهای رشدی است، بنابراین مراقب باشید که چه زمانی – یا اگر – فرزندتان به نقاط عطف کلیدی اجتماعی، عاطفی و شناختی دست می‌یابد، راهی مؤثر برای تشخیص زودهنگام مشکل است. در حالی که تاخیر در رشد به طور خودکار به اوتیسم اشاره نمی کند، ممکن است نشان دهنده افزایش خطر باشد.

اگر نگران هستید اقدام کنید.  هر کودکی با سرعت متفاوتی رشد می‌کند، بنابراین اگر کودکتان کمی برای صحبت یا راه رفتن دیر کرد، نیازی به وحشت ندارید. وقتی صحبت از رشد سالم به میان می آید، طیف گسترده ای از “معمولی” وجود دارد. اما اگر فرزند شما نقاط عطف برای سن خود را برآورده نمی کند یا به مشکلی مشکوک هستید، بلافاصله نگرانی خود را با پزشک کودک خود در میان بگذارید. منتظر نمانید.

رویکرد ببینیم چه میشود را نپذیرید. به بسیاری از والدین نگران گفته می شود: “نگران نباش” یا “صبر کن و ببین.” اما انتظار بدترین کاری است که می توانید انجام دهید. در سنی که فرزندتان بهترین شانس را برای بهبود دارد، خطر از دست دادن زمان ارزشمند را دارید. علاوه بر این، چه این تأخیر ناشی از اوتیسم باشد یا عامل دیگری، بعید است که بچه‌های دارای تأخیر رشد به سادگی از مشکلات خود خارج شوند. به منظور توسعه مهارت ها در زمینه تاخیر، کودک شما به کمک اضافی و درمان هدفمند نیاز دارد.

به غرایز خود اعتماد کنید. در حالت ایده‌آل، پزشک کودک شما نگرانی‌های شما را جدی می‌گیرد و ارزیابی کاملی از نظر اوتیسم یا سایر تأخیرهای رشدی انجام می‌دهد. اما گاهی اوقات، حتی پزشکان خوش نیت، پرچم قرمز را از دست می دهند یا مشکلات را دست کم می گیرند. اگر به شما می گوید چیزی اشتباه است به قلب خود گوش دهید و پایدار باشید. قرار ملاقات بعدی را با پزشک تعیین کنید، نظر دوم را جویا شوید یا از یک متخصص رشد کودک ارجاع دهید.

علائم و نشانه های اوتیسم در نوزادان و کودکان نوپا

اگر اوتیسم در دوران نوزادی تشخیص داده شود، درمان می تواند از انعطاف پذیری قابل توجه  با توجه به تازه بودن مغز نوزاد نهایت استفاده را ببرد. اگرچه تشخیص اوتیسم قبل از 24 ماهگی دشوار است، اما علائم اغلب بین 12 تا 18 ماهگی ظاهر می شوند. اگر علائم تا 18 ماهگی تشخیص داده شود، درمان فشرده ممکن است به سیم کشی مجدد مغز و معکوس کردن علائم کمک کند.

اولین نشانه های اوتیسم شامل فقدان رفتارهای معمولی است – نه وجود رفتارهای غیر معمول – بنابراین تشخیص آنها دشوار است. در برخی موارد، اولین علائم اوتیسم حتی به اشتباه به عنوان نشانه های “کودک خوب” تعبیر می شود، زیرا ممکن است نوزاد آرام، مستقل و بی نیاز به نظر برسد. با این حال، اگر می دانید به دنبال چه چیزی باشید، می توانید زودتر علائم هشدار دهنده را مشاهده کنید.برخی از نوزادان اوتیستیک به نوازش پاسخ نمی‌دهند، دستشان را دراز نمی‌کنند تا او را بلند کنند، یا هنگام تغذیه به مادرشان نگاه نمی‌کنند.

علائم اولیه

کودک یا کودک نوپا شما این کار را نمی کند:

• تماس چشمی برقرار نمی کند، مانند نگاه کردن به شما در هنگام غذا خوردن یا لبخند زدن هنگام لبخند زدن.
• به نام خود یا به صدای یک فرد آشنا پاسخ نمی دهد.
• اشیاء را به صورت بصری دنبال نمی کند یا وقتی  شما به چیزهایی اشاره می کنید ان را ئنبال نمی کند.
• به خداحافظی اشاره نمی کند یا دست تکان دهید یا از حرکات دیگری برای برقراری ارتباط استفاده نمی کند.
• برای جلب توجه شما صدا ایجاد نمی کند.
• نمی تواند شروع به نوازش کند یا به آن پاسخ دهد یا دست خود را دراز کند تا او را در اغوش بگیرید.
• حرکات و حالات صورت شما را تقلید نمی کند.
• با افراد دیگر بازی نمی کند یا علاقه و لذت را به انها نشان نمی دهد.
• اگر  شما به خود صدمه زدید یا احساس ناراحتی کردید توجه نمی کند یا مراقبتنمی کند از شما .

علائم و نشانه ها در کودکان بزرگتر

همانطور که کودکان بزرگتر می شوند، پرچم قرمز برای اوتیسم متنوع تر می شود. علائم و نشانه‌های هشداردهنده زیادی وجود دارد، اما معمولاً حول محور اختلالات مهارت‌های اجتماعی، مشکلات گفتاری و زبانی، مشکلات ارتباط غیرکلامی و رفتار غیرقابل انعطاف می‌چرخند.

نشانه های مشکلات اجتماعی

• به نظر می رسد بی علاقه یا بی اطلاع از افراد دیگر یا آنچه در اطراف آنها می گذرد.
• نمی داند چگونه با دیگران ارتباط برقرار کند، بازی کند یا دوست پیدا کند.
• ترجیح می دهد او را لمس، نگه دارید یا در آغوش نگیرید.
• بازی های «تخیلی » انجام نمی دهد، در بازی های گروهی شرکت نمی کند، از دیگران تقلید نمی کند، یا از اسباب بازی ها به شیوه های خلاقانه استفاده نمی کند.
• در درک احساسات یا صحبت کردن در مورد آنها مشکل دارد.
• وقتی دیگران با آنها صحبت می کنند به نظر نمی رسد دارد گوش می دهد یعنی بی توجه است.
• علایق یا دستاوردها را با دیگران به اشتراک نمی گذارد (نقاشی، اسباب بازی).

تعامل اجتماعی اولیه برای کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم می تواند دشوار باشد. به نظر می رسد بسیاری از کودکان در طیف اوتیسم ترجیح می دهند در دنیای خود زندگی کنند، دور از دیگران و جدا از دیگران.

علائم مشکلات گفتاری و زبانی

• با لحن نامتعارف یا با ریتم یا زیر و بم عجیب صحبت می کند (مثلاً هر جمله را طوری به پایان می رساند که انگار سوالی می پرسد).
• کلمات یا عبارات مشابه را بارها و بارها تکرار می کند، اغلب بدون قصد ارتباطی.
• به جای پاسخ دادن به یک سوال با تکرار آن پاسخ می دهد.
• از زبان نادرست استفاده می کند (اشتباهات دستوری، کلمات اشتباه) یا به صورت سوم شخص به خود اشاره می کند.
• در برقراری ارتباط با نیازها یا خواسته ها مشکل دارد.
• دستورالعمل ها، جملات یا سؤالات ساده را نمی فهمد.
• آنچه گفته می شود را بیش از حد تحت اللفظی می گیرد (از طنز، کنایه و طعنه غافل می شود).

کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم در گفتار و زبان مشکل دارند. اغلب آنها دیر شروع به صحبت می کنند.

علائم مشکلات ارتباط غیرکلامی

• از تماس چشمی اجتناب می کند.
• از حالات صورت استفاده می کند که با آنچه می گویند مطابقت ندارد
• حالات چهره، لحن صدا و حرکات دیگران را درک نمی کند.
• حرکات بسیار کمی انجام می دهد (مانند اشاره). ممکن است سرد یا “روبات مانند” باشد.
• به طور غیرعادی به مناظر، بوها، بافت ها و صداها واکنش نشان می دهد. ممکن است به خصوص به صداهای بلند حساس باشد. همچنین می تواند نسبت به افرادی که وارد/خروج می شوند و همچنین تلاش های دیگران برای جلب توجه کودک بی پاسخ باشد.
• وضعیت غیر معمول، دست و پا چلفتی، یا روش های حرکت غیرعادی (مثلاً راه رفتن منحصراً روی نوک پا).

کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم در درک نشانه های غیرکلامی ظریف و استفاده از زبان بدن مشکل دارند. این امر «دادن و گرفتن» تعامل اجتماعی را بسیار دشوار می کند.

نشانه های عدم انعطاف

• از یک روال سفت و سخت پیروی می کند (مثلاً اصرار دارد مسیر خاصی را برای رسیدن به مدرسه طی کند).
• در انطباق با هر گونه تغییر در برنامه یا محیط مشکل دارد (مثلاً اگر مبلمان مرتب شده باشد یا زمان خواب در زمانی متفاوت از معمول باشد، عصبانی می شود).
• چسباندن غیرمعمول به اسباب‌بازی‌ها یا اشیاء عجیب و غریب مانند کلید، کلید چراغ‌ها یا نوارهای لاستیکی. با وسواس همه چیز را ردیف می کند یا آنها را به ترتیب خاصی مرتب می کند.
• اشتغال به یک موضوع محدود مورد علاقه، اغلب شامل اعداد یا نمادها (به عنوان مثال، به خاطر سپردن و خواندن حقایق در مورد نقشه ها، برنامه های قطار، یا آمار ورزش).
• مدت زمان طولانی را صرف تماشای اجسام متحرک مانند پنکه سقفی یا تمرکز بر روی یک قسمت خاص از یک جسم مانند چرخ های یک ماشین اسباب بازی می کند.
• اعمال یا حرکات یکسانی را بارها و بارها تکرار می کند، مانند تکان دادن دست، تکان دادن، یا چرخیدن (که به عنوان رفتار تکراری یا کلیشه ای شناخته می شود). برخی از محققان و پزشکان معتقدند که این رفتارها ممکن است کودکان مبتلا به اوتیسم را بیشتر تسکین دهد تا تحریک آنها.

کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم اغلب در رفتارها، فعالیت ها و علایق خود محدود، انعطاف ناپذیر و حتی وسواسی هستند.

علل اوتیسم

تا همین اواخر، اکثر دانشمندان بر این باور بودند که اوتیسم بیشتر توسط عوامل ژنتیکی ایجاد می شود. اما تحقیقات جدید پیشگامانه نشان می دهد که عوامل محیطی نیز ممکن است در ایجاد اوتیسم مهم باشند.

نوزادان ممکن است با آسیب‌پذیری ژنتیکی نسبت به اوتیسم به دنیا بیایند که پس از آن توسط چیزی در محیط بیرونی، چه زمانی که هنوز در رحم است یا مدتی پس از تولد، ایجاد می‌شود.

توجه به این نکته مهم است که محیط، در این زمینه، به معنای هر چیزی خارج از بدن است. این به مواردی مانند آلودگی یا سموم موجود در جو محدود نمی شود. در واقع به نظر می رسد یکی از مهم ترین محیط ها محیط دوران بارداری باشد.

عوامل پیش از تولد که ممکن است به اوتیسم کمک کنند

مصرف داروهای ضد افسردگی در دوران بارداری  به خصوص در 3 ماه اول.

کمبودهای تغذیه ای در اوایل بارداری،  به ویژه دریافت نکردن اسید فولیک کافی.

سن مادر و پدر.

عوارض هنگام تولد یا اندکی پس از آن،  از جمله وزن بسیار کم هنگام تولد و کم خونی نوزاد

عفونت های مادر در دوران بارداری

قرار گرفتن در معرض آلاینده های شیمیایی  مانند فلزات و  آفت کش ها در دوران بارداری.

تحقیقات بیشتری در مورد این عوامل خطر قبل از تولد مورد نیاز است، اما اگر باردار هستید یا در تلاش برای باردار شدن هستید، انجام اقداماتی برای کاهش خطر ابتلا به اوتیسم در کودکتان ضرری ندارد.

اوتیسم و ​​واکسن

در حالی که نمی‌توانید ژن‌هایی را که فرزندتان به ارث می‌برد کنترل کنید، یا از او در برابر هر خطر محیطی محافظت کنید، یک کار بسیار مهم وجود دارد که می‌توانید برای محافظت از سلامت فرزندتان انجام دهید: مطمئن شوید که او طبق برنامه واکسینه شده است.

علیرغم بحث‌های فراوان در مورد این موضوع، تحقیقات علمی از این نظریه که واکسن‌ها یا ترکیبات آن باعث ایجاد اوتیسم می‌شوند، پشتیبانی نمی‌کند. پنج مطالعه اپیدمیولوژیک اصلی که در ایالات متحده، بریتانیا، سوئد و دانمارک انجام شد، نشان داد که کودکانی که واکسن دریافت کرده‌اند، نرخ بالاتری از اوتیسم ندارند. علاوه بر این، یک بررسی ایمنی عمده توسط مؤسسه پزشکی نتوانست هیچ مدرکی دال بر این ارتباط پیدا کند. سازمان‌های دیگری که به این نتیجه رسیده‌اند که واکسن‌ها با اوتیسم مرتبط نیستند عبارتند از: مراکز کنترل و پیشگیری از بیماری، سازمان غذا و داروی ایالات متحده ، آکادمی اطفال آمریکا، و سازمان بهداشت جهانی 

اگر نگران هستید چه کاری انجام دهید

اگر کودک شما از نظر رشد عقب افتاده است، یا اگر علائم قرمز دیگری را برای اوتیسم مشاهده کرده اید، فوراً به پزشک اطفال مراجعه کنید. در واقع، ایده خوبی است که کودک خود را تحت معاینه پزشک قرار دهید، حتی اگر او طبق برنامه به مراحل رشد خود برسد. توصیه می کنیم که همه کودکان غربالگری های معمول رشد و همچنین غربالگری های خاص اوتیسم را در سنین 9، 18 و 30 ماهگی دریافت کنند.

برای غربالگری اوتیسم برنامه ریزی کنید.  تعدادی ابزار غربالگری تخصصی برای شناسایی کودکان در معرض خطر ابتلا به اوتیسم ایجاد شده است. اکثر این ابزارهای غربالگری سریع و سرراست هستند و شامل سؤالات بله یا خیر یا چک لیست علائم هستند. پزشک اطفال شما نیز باید بازخورد شما را در رابطه با رفتار فرزندتان دریافت کند.

به متخصص رشد مراجعه کنید. اگر پزشک اطفال شما علائم احتمالی اوتیسم را در طول غربالگری تشخیص دهد، کودک شما باید برای ارزیابی تشخیصی جامع به متخصص ارجاع شود. ابزارهای غربالگری را نمی توان برای تشخیص استفاده کرد، به همین دلیل ارزیابی بیشتر مورد نیاز است. یک متخصص می تواند تعدادی آزمایش را برای تعیین اینکه آیا فرزند شما اوتیسم دارد یا نه انجام دهد. اگرچه بسیاری از پزشکان کودک مبتلا به اوتیسم را قبل از 30 ماهگی تشخیص نمی دهند، اما می توانند از تکنیک های غربالگری برای تعیین زمان وجود مجموعه ای از علائم مرتبط با اوتیسم استفاده کنند.

به دنبال خدمات مداخله زودهنگام باشید.  روند تشخیصی اوتیسم دشوار است و گاهی اوقات ممکن است کمی طول بکشد. اما به محض مشکوک شدن به تاخیر در رشد فرزندتان، می توانید از مزایای درمان استفاده کنید. از پزشک خود بخواهید که شما را به مرکز جامع تکامل معرفی کند. مرکز جامع تکامل روند تکامل کودک را بررسی میکنند  و در صورت مشاهده تاخیر در تکامل کودکان درمانهای لازم را برای انها  شروع می کنند تا کودکان بتوانند در حد سن خودشان امور تکاملی خود را پیش ببرند. کودکانی که چندین علامت هشدار دهنده اولیه را نشان می دهند ممکن است دچار تاخیر رشدی شوند. آنها از مداخله زودهنگام سود خواهند برد، چه معیارهای کامل یک اختلال طیف اوتیسم را داشته باشند یا نه. به عبارت دیگر، خطر بیشتری در رویکرد انتظار و دید نسبت به دریافت مداخله اولیه وجود دارد.