تیک های عصبی در کودکان – ذهن آرا

برای درک بهتر و کسب اطلاعات بیشتر در مورد چگونگی بررسی و درمان تیک های عصبی، ابتدا باید نحوه بروز آنها را درک کرده و به یک سوال پاسخ دهیم، معمولاً دقیقاً کودک قبل از علائم تیک. شرایط عاطفی ایجاد می شود. که در نهایت باعث ایجاد اسپاسم عصبی در آن شد. طبق آمار و تحقیقات انجام شده؛ بر اساس گزارش مرکز علوم اعصاب آمریکا، شایع ترین سنی که کودکان دچار تیک می شوند و متوجه آن می شوند، قبل از شروع دبستان و در سال های اولیه آموزش دبستان است. برای ارزیابی صحیح این کودکان باید توسط روانپزشک کودک معاینه شوند. گاهی اوقات می توان به سرعت اسپاستیسیتی و علت آن را تشخیص داد و به کاهش و کنترل آن در کودک در سال های اولیه کمک کرد.

تیک های عصبی چیست؟

اسپاسم، همچنین به عنوان سندرم تورت (TS) یا دیستونی شناخته می شود، یک اختلال پیچیده است. که به صورت صداها و حرکات ناخودآگاه، تکراری و غیر ارادی ظاهر می شوند. یکی از ریشه های این بیماری می تواند ژنتیکی باشد. گاهی اوقات به دلیل آسیب جسمی به جنین در دوران بارداری مادر که بر سیستم عصبی و پردازشگر مغز او تأثیر می گذارد، به صورت تیک های عصبی خود را نشان می دهد. که بعداً در سن پنج سالگی قبل از ورود به دبستان قابل تشخیص است. البته این یکی از موارد نادر است. تیک های عصبی در پسران شایع تر است. اختلالاتی مانند: ADHD، اضطراب یا در برخی موارد اوتیسم در کودکان می تواند این مشکل را تشدید کند. تیک های نوروژنیک به اختلال حرکتی و صدا نیز گفته می شود. تیک کودکان باید در درجه اول توسط متخصصان اطفال و متخصصان اطفال تشخیص داده شود. و در صورت نیاز باید برای درمان بهتر به پزشک و متخصص مغز و اعصاب ارجاع داده شود. اولین علامت تیک معمولا حرکت است. که در ناحیه سر و گردن رخ می دهد. تیک های عصبی معمولاً در زمان های استرس زا یا هیجان انگیز بدتر می شوند. انواع تیک ها و تعداد دفعاتی که کودک دچار تیک می شود در طول زمان به طور چشمگیری تغییر می کند. حتی ممکن است. این علائم پس از مدتی ظاهر می شوند، از بین می روند و دوباره ظاهر می شوند و همه این موارد توسط پزشک معالج مزمن تلقی می شوند. در بیشتر موارد، تیک ها در دوران نوجوانی و اوایل بزرگسالی کاهش می یابد و گاهی به طور کامل ناپدید می شوند. با این حال، بسیاری از افراد مبتلا به سندرم تورت در بزرگسالی دچار تیک می شوند و در برخی موارد، تیک ها در بزرگسالی بدتر می شوند.

اختلال عصبی مزمن یا تیک صوتی در کودکان

برای تشخیص تیک مزمن و مداوم، کودک باید یک یا چند تیک حرکتی (مانند پلک زدن یا بالا انداختن شانه ها) یا تیک های صوتی (مانند زمزمه کردن، پاک کردن گلو یا فریاد زدن یک کلمه یا عبارت) داشته باشد، اما نه هر دو. تیک هایی که تقریباً چندین بار در روز رخ می دهند یا در طول بیش از یک سال عود می کنند.

شروع ناگهانی رفتارهایی مانند تیک های عصبی

گاهی اوقات افراد رفتارهایی شبیه به تیک دارند، اما به طور مشخص با رفتارهایی که معمولاً در سندرم تورت و سایر اختلالات تیک مشاهده می شود، متفاوت است. افرادی که این رفتارهای تشنج مانند را نشان می دهند. اغلب برای اولین بار علائم حرکتی را تجربه می کند، بدون اینکه سابقه تیک گزارش شده باشد. این نوع رفتار تیک مانند در نوجوانان شایع تر است و در دختران بیشتر از پسران دیده می شود. گاهی اوقات چنین کنه هایی امکان پذیر است. همچنین می تواند در گروه های کودکان رخ دهد. بسیاری از متخصصان بر این باورند که این رفتارهای اسپاسم مانند می تواند به طور ناگهانی شروع شود که ممکن است به دلایل مختلفی رخ دهد. آنها همچنین معتقدند که رفتارهای تیک مانند ممکن است. در مقایسه با اختلالات تیک از جمله سندرم تورت، به درمان متفاوتی نیاز دارند.

تشخیص اسپاستیسیتی نوروژنیک یا سندرم تورت

آزمایش خاصی مانند: آزمایش خون برای تشخیص نوروپاتی و سندرم تورت وجود ندارد. متخصصان بهداشت از علائم کودک برای تشخیص تیک و سایر اختلالات مراقبت می کنند. اختلالات عصبی در نوع تیک های موجود (حرکتی یا صوتی، یا ترکیبی از هر دو) و مدت زمان علائم متفاوت است. تیک های عصبی ساده یا گاهی پیچیده ممکن است به صورت دوره ای ظاهر شوند. کودک شما ممکن است برای مدتی تیک های عصبی داشته باشد یا در موقعیت های خاص یا متفاوت علائمی از آن بروز کند. این بازه زمانی معمولا از 6 ماه تا 1 سال طول می کشد تا عمومی شود. با مراجعه به روانشناس و متخصص اطفال می توانید صد در صد از حضور او باخبر شوید. گاهی شدت آن به حدی است که در همان جلسات اول به راحتی قابل تشخیص است. این تشخیص با ارزیابی حرکات تکراری غیرارادی و تکانه های صوتی و حرکتی خاص امکان پذیر است. مطمئن باش علاوه بر مشکلات و عوامل ژنتیکی، تیک های عصبی می تواند ناشی از برخی رویدادها مانند: شوک یا ترس باشد. تماس بگیرید و این تیک ها بر اساس واکنش کودک به یک رویداد یا حادثه خاص ایجاد می شوند و در ذهن کودک باقی می مانند. اکثر تیک های عصبی را می توان در دوران کودکی درمان کرد و گاهی اوقات ممکن است به طور کامل ناپدید شوند. اما در برخی شرایط امکان برگشت آن وجود دارد.

درمان تیک های عصبی در کودکان

دستورالعمل های منتشر شده توسط آکادمی نورولوژی آمریکا، دوره درمان بیماران مبتلا به اختلالات تیک مزمن را مشخص می کند. این دستورالعمل ها استفاده از یک رفتار درمانی را که مداخله رفتاری جامع برای تیک ها (CBIT) نامیده می شود، برای درمان در نظر می گیرد. که به عنوان اولین خط مداخله برای تیک ها جایگزین بهتری برای درمان های دارویی می شود. درمان شناختی-رفتاری (CBIT) برای خاموش کردن تمایلات و اسپاسم های ناخواسته با آموزش به بیماران برای شناخت و مقابله با تکانه های مشکل ساز طراحی شده است.

مشارکت والدین در درمان

نقش والدین در درمان کودک بسیار مهم است. آموزش و آموزش مادر و پدر کودک مبتلا به تشنجات عصبی به نحوه برخورد با کودک کمک می کند. همچنین وظیفه والدین است که این موضوع را با مدرسه فرزندان خود در میان بگذارند. برای جلوگیری از بدتر شدن وضعیت کودک به خصوص در دوره درمان با آموزش معلمان در مورد وضعیت کودک. با این حال، کنترل این مشکل در مکان هایی مانند مدرسه دشوارتر از خانه است. اما دانستن این مشکل می تواند در نحوه برخورد با کودک در یک محیط اجتماعی تر از خانه مفید باشد. همچنین والدین باید حوصله داشته باشند و نسبت به دوره درمان کودک خود آگاه باشند.