خشکی دهان از علائم این بیماری ها و از عوارض این داروها است

کد خبر: 221432

تاریخ انتشار: جمعه 28 مرداد 1401-12: 08

به گزارش بهداشت نیوز، خشکی دهان زمانی رخ می دهد که غدد بزاقی در دهان بزاق کافی تولید نکنند.

این وضعیت باعث خشکی دهان می شود. علائمی مانند بوی بد دهان، خشکی گلو و لب های ترک خورده از جمله مواردی است که درمان خشکی دهان را برای فرد مبتلا اجباری می کند.

بزاق بخش مهمی از فرآیند گوارش است که به مرطوب شدن و تجزیه غذا نیز کمک می کند. همچنین به عنوان یک مکانیسم دفاعی اصلی برای کمک به بدن در حفظ دندان های سالم، محافظت از دهان در برابر بیماری های لثه و پوسیدگی دندان عمل می کند.

خشکی دهان به خودی خود یک بیماری جدی نیست. اما گاهی اوقات نشانه بیماری زمینه ای دیگری است که نیاز به درمان دارد. این وضعیت منجر به عوارضی مانند پوسیدگی دندان و زخم دهان می شود که در صورت عدم درمان خشکی دهان ممکن است عواقب ناخوشایندی به همراه داشته باشد.

این مقاله حاوی اطلاعات اولیه در مورد علل، علائم، تشخیص و درمان خشکی دهان است که می تواند فرد را از ابتلا به آن محافظت کند.

علت خشکی دهان چیست؟

خشک کردن:

زمانی اتفاق می افتد که بدن مایعات زیادی را بدون جایگزینی از دست می دهد. کم آبی بدن در اثر استفراغ، اسهال، تعریق زیاد یا از دست دادن خون ایجاد می شود. هنگامی که بدن کم آب می شود، بزاق به اندازه معمول تولید نمی شود و این منجر به خشکی دهان می شود.

مواد مخدر:

خشکی دهان یکی از عوارض جانبی بسیاری از داروها است. برخی از رایج ترین انواع داروهایی که باعث خشکی دهان می شوند، افسردگی، اضطراب، اسهال، فشار خون بالا و آسم را درمان می کنند. آنتی هیستامین ها، دیورتیک ها و برخی داروهای شیمی درمانی نیز تولید بزاق را کاهش می دهند.

پرتو درمانی:

خشکی دهان یکی از عارضه های جانبی رایج دریافت رادیوتراپی در ناحیه سر یا گردن است. اشعه به غدد بزاقی آسیب می رساند و ترشح بزاق را کاهش می دهد.

استرس و اضطراب:

بدن هنگام استرس یا اضطراب، کورتیزول بیشتری تولید می کند که در واقع هورمون استرس است. هنگامی که سطح کورتیزول در بزاق افزایش می یابد، ترکیب آن تغییر می کند و در نتیجه باعث خشکی دهان می شود.

سالخورده:

خشکی دهان با افزایش سن شایع است. این عوارض ناشی از مشکلات سلامتی، برخی داروها و تغییر در توانایی بدن برای پردازش داروهای مصرف شده است.

تنفس دهانی و خروپف:

تنفس از طریق دهان باعث تبخیر بزاق می شود. خروپف با دهان باز همین اثر را دارد و خشکی دهان را بدتر می کند.

سیگار کشیدن و مصرف تفریحی مواد مخدر:

کشیدن تنباکو و علف های هرز می تواند تولید بزاق را کاهش دهد. استفاده از آمفتامین ها نیز منجر به خشکی دهان می شود.

چه بیماری هایی باعث خشکی دهان می شوند؟

دیابتی:

خشکی دهان یکی از علائم شایع دیابت نوع 1 و نوع 2 است. تصور می شود که سطوح بالای قند خون بر تولید بزاق تأثیر می گذارد که به نوبه خود می تواند منجر به خشکی دهان شود. افراد مبتلا به دیابت اغلب مستعد کم آبی هستند و داروهایی که مصرف می کنند وضعیت را بدتر می کند. دیابت یکی از دلایل اصلی خشکی دهان بعد از غذا خوردن است.

برفک دهان:

برفک دهان یک عفونت قارچی دهان است که باعث التهاب و آسیب به غدد بزاقی می شود. در نتیجه، غدد در تولید بزاق کافی مشکل دارند. برای درمان خشکی دهان ناشی از برفک دهان باید علت عفونت یعنی عفونت را برطرف کرد تا نتیجه قابل قبولی حاصل شود.

آسیب عصبی:

عفونت، جراحی یا سکته مغزی که به اعصاب سر یا گردن آسیب می رساند می تواند بر توانایی غدد بزاقی برای ترشح بزاق تأثیر بگذارد و در نتیجه دهان خشک شود.

فیبروز سیستیک:

فیبروز کیستیک یک بیماری ژنتیکی است که به سیستم گوارشی و تنفسی آسیب می رساند. می تواند بر عملکرد غدد بزاقی تأثیر منفی بگذارد و منجر به خشکی دهان و کبد شود. داروهایی که برای مدیریت فیبروز کیستیک استفاده می شوند اغلب خشکی دهان را بدتر می کنند.

اختلالات خود ایمنی

در شرایط خودایمنی، سیستم ایمنی بدن به اشتباه به خود حمله می کند. شایع ترین بیماری خود ایمنی مرتبط با خشکی دهان، سندرم شوگرن است. این بیماری شامل التهاب غدد بزاقی است که منجر به خشکی دهان می شود. سایر بیماری های خود ایمنی که باعث خشکی دهان می شوند عبارتند از HIV یا ایدز و آرتریت روماتوئید.

بیماری آلزایمر:

در توانایی فرد برای هیدراته ماندن اختلال ایجاد می کند. علاوه بر این، پیروی از دستورالعمل‌های مصرف داروهای خشکی دهان برای افراد مبتلا به آلزایمر مشکل خواهد بود.

منبع: سیو تب