درمان عقب ماندگی ذهنی – مایند آرا

عقب ماندگی ذهنی (یا ناتوانی ذهنی) به معنای داشتن هوش و مهارت های کمتر از حد متوسط ​​در زندگی روزمره است. این اختلال هم در کودکان و هم در بزرگسالانی رخ می دهد که مغزشان به درستی رشد نمی کند یا در محدوده طبیعی عمل نمی کند.

دو زمینه اصلی تحت تأثیر ناتوانی ذهنی وجود دارد:

منطق فکری یا IQ (IQ، معمولاً با آزمون های استاندارد اندازه گیری می شود): تفکر فکری توانایی تفکر، استدلال، یادگیری، تصمیم گیری و حل مسائل است. میانگین ضریب هوشی یک فرد 100 است. هر کسی که ضریب هوشی کمتر از 70 یا 75 داشته باشد، معلول ذهنی محسوب می شود.

رفتارهای تطبیقی: حوزه ای است که شامل مهارت های اساسی زندگی مانند اجتماعی شدن، ارتباط و مراقبت از خود است.

شروع عقب ماندگی ذهنی معمولاً قبل از 18 سالگی اتفاق می افتد. یک فرد دارای ناتوانی ذهنی در انجام کارهای روزانه و همچنین یادگیری مهارت هایی که دیگران به راحتی می توانند انجام دهند، مانند پوشیدن لباس و مراقبت از خود، مشکل دارد.

علائم و نشانه های عقب ماندگی ذهنی

علائم ناتوانی ذهنی با توجه به سطح ناتوانی متفاوت است. چهار سطح عقب ماندگی وجود دارد:

  • عقب ماندگی ذهنی خفیف
  • عقب ماندگی ذهنی متوسط
  • عقب ماندگی ذهنی شدید
  • عقب ماندگی ذهنی عمیق

بسته به اینکه ناتوانی چقدر پیشرفته باشد، علائم متفاوت است. شرایط و علائم رایج عقب ماندگی ذهنی عبارتند از:

  • در خواندن و نوشتن مشکل دارند
  • از نظر اجتماعی نابالغ بودن
  • داشتن ضریب هوشی زیر متوسط
  • داشتن سایر شرایط، از جمله اوتیسم، صرع، یا ناتوانی جسمی
  • کندتر بودن در درک و استفاده از زبان
  • ناتوانی در زندگی مستقل
  • مهارت های حرکتی ضعیف
  • گرفتگی عضلات

این علائم ممکن است با علائم رفتاری دیگری مانند:

  • پرخاشگری
  • اعتبارسنجی
  • کناره گیری از فعالیت های اجتماعی
  • توجه طلبی
  • افسردگی
  • هجوم بردن
  • ناامیدی
  • بازه توجه کوتاه
  • گاهی اوقات ناهنجاری های فیزیکی مانند قوز و ناهنجاری های صورت وجود دارد

چه زمانی باید به پزشک مراجعه کرد؟

اگر فرزند شما هر یک از علائم بالا را داشت یا اگر متوجه تغییراتی در وضعیت عاطفی، رفتار اجتماعی یا ناهنجاری های جسمانی او شدید، توصیه می شود که کودک شما از نظر ناتوانی ذهنی مورد ارزیابی قرار گیرد.

معاینات و تشخیص عقب ماندگی ذهنی

برای تشخیص عقب ماندگی ذهنی، روانپزشک یا روانپزشک ارزیابی می کند که آیا مهارت های فکری و اجتماعی بیمار کمتر از حد متوسط ​​است یا خیر. در این ارزیابی سه مرحله وجود دارد:

  • مصاحبه با والدین
  • یادداشت های کودک
  • تست های استاندارد

از آزمون های استاندارد برای تعیین ضریب هوشی و مهارت های اجتماعی کودک استفاده می شود. این آزمون ها شامل آزمون هوش استانفورد بینه و مقیاس رفتار تطبیقی ​​وینلند می باشد. این آزمون ها و نتایج بر اساس فرهنگ، وضعیت اجتماعی-اقتصادی و پیشینه خانوادگی کودک متفاوت است. از نتایج و سابقه خانوادگی برای تشخیص استفاده خواهد شد.

حتما بخوانید:  اسطوخودوس برای بیماران دیابتی مناسب است

در طول فرآیند معاینه، شما با تعدادی از پزشکان و متخصصان مختلف مانند:

  • روانشناسان
  • گفتار درمانگران
  • متخصصین مغز و اعصاب کودکان
  • فیزیوتراپیست ها

قبل از تشخیص قطعی عقب ماندگی ذهنی، پزشکان سعی می کنند سایر علل ناتوانی های یادگیری مانند کم شنوایی، اختلالات یادگیری، اختلالات عصبی و مشکلات عاطفی را رد کنند.

درمان و خدمات عقب ماندگی ذهنی

درمان عقب ماندگی ذهنی به نوع و شدت آن بستگی دارد. اگر علائم شما یا یکی از نزدیکان شما خفیف است، ممکن است به مداخله و دارو محدود شود شما باید علائم را مدیریت کنید. برای موارد پیشرفته تر، درمان قابل توجهی مورد نیاز است. داروها برای بهبود علائم استفاده می شوند، اما نمی توانند علت زمینه ای را درمان کنند. برخی از داروهایی که معمولاً تجویز می شوند عبارتند از:

  • داروهای ضد افسردگی: برای درمان افسردگی استفاده می شود.
  • داروهای ضد اضطراب: برای درمان اختلالات اضطرابی، کمک به کاهش بیقراری و مدیریت بی خوابی استفاده می شود.
  • تثبیت کننده های خلق و خو: معمولاً برای درمان اختلال دوقطبی، که شامل تناوب بین شیدایی و افسردگی است، استفاده می شود.
  • داروهای ضد روان پریشی: برای درمان اختلالات روان پریشی مانند اسکیزوفرنی استفاده می شود.
  • داروهای ضد صرع برای درمان تشنج

گزینه دیگر روان درمانی است که شامل مراجعه به درمانگر و بحث در مورد وضعیت، خلق و خو، احساسات و رفتار شما است. یک درمانگر می تواند به شما کمک کند استرس را کاهش دهید و یاد بگیرید که علائم را به روشی آگاهانه تر مدیریت کنید. انواع دیگر درمان عبارتند از گفتار درمانی، فیزیوتراپی و درمان سوء مصرف مواد (مانند مواد مخدر یا الکل).

علل عقب ماندگی ذهنی

عقب ماندگی ذهنی زمانی رخ می دهد که چیزی در رشد طبیعی مغز اختلال ایجاد کند. با این حال، علت خاص ناتوانی ذهنی تنها در حدود یک سوم موارد قابل شناسایی است.

شایع ترین علل ناتوانی ذهنی عبارتند از:

شرایط ژنتیکی: این عوارض ناشی از ژن‌های غیرطبیعی به ارث رسیده از والدین، خطا در پیوند دادن ژن‌ها یا سایر اختلالات ژنتیکی ناشی از عفونت، قرار گرفتن بیش از حد در معرض اشعه ایکس و عوامل دیگر است. خطاهای ذاتی متابولیسم که ممکن است باعث عقب ماندگی ذهنی شوند، مانند فنیل کتونوری (PKU) در این دسته قرار می گیرند. ناهنجاری های کروموزومی نیز با برخی از اشکال عقب ماندگی ذهنی، مانند سندرم داون و سندرم X شکننده همراه است.

مشکلات دوران بارداری: مصرف الکل یا مواد مخدر توسط مادر باردار می تواند باعث عقب ماندگی ذهنی شود. سوء تغذیه، سرخجه، اختلالات غدد درون ریز، دیابت، CMV و بسیاری از بیماری های مادر در دوران بارداری ممکن است منجر به تولد کودکی با عقب ماندگی ذهنی شود. ناهنجاری های فیزیکی مغز و عفونت HIV که در دوران بارداری ایجاد می شود ممکن است به عقب ماندگی ذهنی منجر شود.

مشکلات هنگام تولد: اگرچه هر شرایط استرس زا غیرطبیعی در بدو تولد می تواند به مغز کودک آسیب برساند، نارس بودن و وزن کم هنگام تولد بیشتر از سایر شرایط مشکلات جدی را پیش بینی می کند.

حتما بخوانید:  ۴ تا از بهترین نوع شربت روی برای کودکان که باید استفاده کنید

مشکلات پس از زایمان: بیماری های دوران کودکی مانند سیاه سرفه، آبله مرغان، سرخک و هموفیلوس آنفلوآنزا که ممکن است منجر به مننژیت و آنسفالیت شود، می توانند به مغز آسیب برسانند، مانند حوادثی مانند ضربه به سر یا نزدیک به غرق شدن. موادی مانند سرب و جیوه می توانند آسیب های جبران ناپذیری به مغز و سیستم عصبی وارد کنند.

فقر و محرومیت فرهنگی: کودکان در خانواده های فقیر ممکن است به دلیل تغذیه نامناسب، شرایط بیماری زا، مراقبت های پزشکی ناکافی و خطرات بهداشت محیطی دچار عقب ماندگی ذهنی شوند. همچنین، کودکان در مناطق محروم ممکن است از بسیاری از تجربیات مشترک فرهنگی و روزمره ارائه شده به سایر جوانان محروم شوند. تحقیقات نشان می دهد که چنین دست کم گرفتنی می تواند به آسیب های جبران ناپذیری منجر شود و می تواند به عنوان عامل عقب ماندگی ذهنی عمل کند.

بیماری یا جراحت: عفونت هایی مانند مننژیت، سیاه سرفه یا سرخک می توانند منجر به عقب ماندگی ذهنی شوند. صدمات شدید سر، نزدیک به غرق شدن، سوء تغذیه شدید، قرار گرفتن در معرض مواد سمی مانند سرب، و بی توجهی شدید یا سوء استفاده نیز می تواند باعث شود.

هومیوپاتی برای عقب ماندگی ذهنی

هومیوپاتی یکی از محبوب ترین سیستم های پزشکی جامع است. انتخاب درمان بر اساس تئوری فردی سازی و شباهت علائم با استفاده از یک رویکرد جامع است. این تنها راهی است که می توان با از بین بردن تمام علائم و نشانه هایی که بیمار تجربه می کند به سلامت کامل دست یافت. هدف هومیوپاتی تنها درمان نیست، بلکه درمان علت زمینه ای و حساسیت فردی است. تا آنجا که به درمان دارویی مربوط می شود، راه حل های متعددی برای درمان عقب ماندگی ذهنی در کودکان وجود دارد که می توان آنها را بر اساس علت، احساسات و روش های شکایت انتخاب کرد.

اقداماتی که می توان برای کمک به کودک عقب مانده ذهنی خود انجام داد عبارتند از:

هرچه می توانید در مورد ناتوانی های ذهنی بیاموزید. هرچه بیشتر بدانید، بهتر می توانید مدافع فرزندتان باشید.

استقلال فرزندتان را تشویق کنید

اجازه دهید فرزندتان چیزهای جدید را امتحان کند و او را تشویق کنید تا کارها را خودش انجام دهد. در صورت نیاز راهنمایی ارائه دهید و هنگامی که فرزندتان کار جدیدی را به خوبی انجام داد یا تسلط یافت، بازخورد مثبت بدهید.

فرزندتان را در فعالیت های گروهی شرکت دهید

شرکت در کلاس هنر یا پیوستن به پیشاهنگی ها به کودک شما کمک می کند تا مهارت های اجتماعی خود را بسازد.

در ارتباط باش

با حفظ ارتباط با معلمان فرزندتان، می توانید پیشرفت آنها را دنبال کنید و آنچه را که فرزندتان در مدرسه می آموزد با تمرین در خانه تقویت کنید.

سایر والدین کودکان کم توان ذهنی را بشناسید

آنها می توانند منبع عالی مشاوره و حمایت عاطفی باشند.

Rate this post

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *