چه مطالعاتی در تشخیص اوتیسم انجام گرفته شده است ؟

این مطالعه که در تحقیقات اوتیسم منتشر شده  است، خاطرنشان می کند که مادران کودکان مبتلا به اوتیسم که حداقل دو سال و نیم برای باردار شدن مجدد صبر می کنند، شانس تولد فرزند بعدی خود را در طیف اوتیسم کاهش می دهند. در حالی که فاصله تولد به تنهایی برای ایجاد یک نتیجه قطعی کافی نیست، اما می تواند آگاهی مار را در مورد عواملی که ممکن است در ایجاد اوتیسم نقش دارند، تقویت کند.

مطالعه در مورد اختلال طیف اوتیسم:

محققان دانشگاه کرتین و موسسه تله‌تون کیدز اطلاعات بیش از 900000 تولد در دانمارک، فنلاند و سوئد را جمع‌آوری کردند. این داده‌ها از سال 1998 تا 2007 از ثبت‌های بهداشتی و پزشکی به‌دست آمدند. سپس محققان دفعه بعد که آن مادران زایمان کردند و خواهر و برادرهای کوچک‌تر را برای اختلال طیف اوتیسم تا سال 2012 زیر نظر گرفتند.

تلفیق ویژگی‌ها به آن‌ها این امکان را می‌دهد که شباهت‌هایی بین دو خواهر و برادر متولد شده، پیدایش اوتیسم و ​​فاصله زمانی بین تولدها ترسیم کنند.

نتایج همچنین نشان داد که زمانی که بین تولد اولین فرزند مبتلا به اوتیسم و ​​باردار شدن فقط سه ماه فاصله وجود داشت، احتمال ابتلای فرزند دوم به اوتیسم 50 درصد بیشتر بود. با این حال، پنج سال انتظار بین بارداری ها با 24 درصد بیشتر احتمال تشخیص همراه بود.

برای مطالعه: ايا فاصله گذاري بين تولد فرزندان می تواند بر تولد کودک اوتیسم تأثیر بگذارد؟

با این حال، جنبه هایی از مطالعه وجود داشت که باید در نظر گرفته شود. از آنجایی که این یک مطالعه مشاهده ای بود، ما باید در نتیجه گیری از علیت مراقب باشیم.

 به نقل از جیسون هانگاور، روانشناس دارای مجوز در بیمارستان همه کودکان جانز هاپکینز که در تشخیص و درمان اختلال طیف اوتیسم و ​​سایر همکاران متخصص است ، می گوید: «از آنجایی که این یک مطالعه مشاهده ای بود، ما باید در نتیجه گیری از علیت مراقب باشیم . شرایط رخ داده اساساً، در حالی که مدت زمان بین بارداری ممکن است به تشخیص کودک مبتلا به اوتیسم مربوط باشد، این بدان معنا نیست که باعث آن می‌شود.

دکتر هانگاور ادامه می‌دهد: «نویسندگان دقت کرده‌اند که تقریباً یک چهارم بارداری‌ها ناخواسته هستند. آنها همچنین به عوامل دیگری که اندازه‌گیری نکرده‌اند، اشاره می‌کنند، مانند شرایط روان‌پزشکی تشخیص داده نشده در والدین، عوامل باروری والدین، و قصد بارداری، [که ممکن است با اختلال طیف اوتیسم (ASD) مرتبط باشد.»علیرغم محدودیت ها، یافته های مطالعه ممکن است به عنوان پایه ای برای تحقیقات اضافی عمل کند.

طیف اوتیسم

افرادی که در طیف اوتیسم شناسایی  می شوند ممکن است تعدادی علائم داشته باشند. رفتارهای تکراری، چالش‌های ارتباط گفتاری و مشکلات در مهارت‌های اجتماعی احتمالاً می‌تواند بخشی از تجربه آنها باشد. کودک را می توان در سن 18 ماهگی با این بیماری تشخیص داد، اگرچه علائم معمولاً در سن 3 سالگی ظاهر می  شوند.

دکتر پریرا می گوید: «اوتیسم به طور کلی به عنوان وضعیتی در نظر گرفته می شود که از استعداد ژنتیکی ناشی می شود. “مطالعه ما نشان می دهد که اگرچه اختلال طیف اوتیسم ممکن است ژنتیکی باشد، اما به طور کامل توسط ژنتیک توضیح داده نمی شود. فاصله زمانی بین بارداری تحت تاثیر عوامل زیادی از جمله توانایی بیولوژیکی برای تولید مثل و تصمیم گیری والدین از جمله عوامل دیگر است.

بیشتر بخوانید: راهنماي والدين در سفر با يک فرد اوتیسم

با این حال، این مطالعه برای ارائه دلایل خاصی برای اینکه چرا این فاصله ممکن است به کاهش احتمال تولد کودک مبتلا به اوتیسم کمک کند، طراحی نشده است. کارشناسان فرض می کنند که فاصله زمانی کمتر بین بارداری ممکن است زمان بسیار کمی برای بدن مادر باقی بگذارد تا مواد مغذی لازم را دوباره پر کند. علاوه بر این، انتظار بیش از حد، سن والدین بیولوژیکی را افزایش می دهد، که یکی از عوامل شناخته شده در تولد کودک اوتیسم است.

برنامه ریزی خانوادگی

همانطور که والدین فرآیند تنظیم خانواده را آغاز می کنند، هیچ کمبودی در عواملی وجود ندارد که بتواند بر تصمیم گیری تأثیر بگذارد. فاصله تولد به دلایل مختلفی از جمله به حداقل رساندن احتمال تشخیص اوتیسم می تواند مورد توجه قرار گیرد.

با این حال، هنگامی که یک خانواده شروع به رشد کند، بهترین برنامه‌ها اغلب می‌توانند در جایگاه دوم قرار گیرند. در این صورت مهم ترین نکته این است که به کودک خود عشق، حمایت و تشویق کنید.