پرسش و پاسخ درباره بیماری اتیسم

آیا همه کودکان در طیف اوتیسم نیاز به آموزش ویژه دارند؟

به گفته کارشناسان، همه کودکان طیف اوتیسم باید آموزش ویژه ای دریافت کنند. تحقیقات نشان داده است که هر کودکی که با این وضعیت تشخیص داده شود، بدون در نظر گرفتن شدت اختلال، می تواند مهارت های شناختی و رفتاری را با آموزش مناسب بهبود بخشد.

۲) پیامدهای درازمدت برای دانش آموزان مبتلا به اختلالات طیف اوتیسم چقدر است؟

تشخیص ‘اختلال طیف اوتیسم’ در نوجوانی و بزرگسالی ادامه دارد. برخی مطالعات گزارش دادند که پس از مداخله کوتاه مدت پیشرفت هایی وجود داشته است. با این حال، مطالعات طولی کمی وجود دارد که نتایج درازمدت را مورد بررسی قرار داده اند. نتایج مطالعات در این زمینه متناقض به نظر می رسد. یک گروه از کودکان پیشرفت قابل توجهی داشته اند و گروه دیگری پیشرفت چندانی داشته اند. تشخیص زودهنگام و شروع آموزش و درمان در سنین پایین، بهبود خدمات و برنامه های آموزشی و بهبود برنامه های حمایت از خانواده شانس دستیابی به نتیجه مورد نظر را افزایش می دهد.

۳) مداخلات درمانی در چه سنی باید برای کودکان مبتلا به اختلالات طیف اوتیسم آغاز شود؟

به گفته کارشناسان، هر چه جوان تر تشخیص داده می شود و برنامه های درمانی را شروع می کنیم، نتایج بهتری خواهد داشت. شواهد قوی وجود دارد که نشان می دهد شروع اولیه خدمات توانبخشی، مانند کاردرمانی و گفتاردرمانی، با تغییرات مثبت در حوزه های ادراکی، حسی-حرکتی، کلامی-زبانی، اجتماعی و شناختی همراه است.

۴) کودکان مبتلا به اختلالات طیف اوتیسم در چه سنی علائم این اختلال را دارند؟

رفتارهای اوتیسم معمولاً از سال دوم پس از تولد آشکار می شوند. افراد مبتلا به اوتیسم در هنگام تولد طبیعی هستند و ممکن است ماه ها هیچ نشانه ای ارائه دهند. سن شروع علائم در این کودکان متفاوت است، اما اغلب این اختلال در ۲ یا ۳ سال خود را نشان می دهد و تشخیص داده می شود. اگر باهوش و حساس هستید و در رفتارهای کودکان عادی دقت می کنید یا تجربه تربیت یک کودک عادی را داشته باشید و ناظر باشید، با کمک علائمی که در بالا ذکر شد، می توانید در تشخیص زودهنگام در سال اول زندگی نیز کمک کنید. سالگرد.

۵) کدام درمان برای اختلال طیف اوتیسم بهترین کار را انجام می دهد؟

بر اساس این تحقیقات، هیچ درمانی برای همه کودکان مبتلا به اختلالات طیف اوتیسم وجود ندارد و تا کنون هیچ درمانی نشان داده نشده است که برتر از درمان های دیگر باشد. می توان گفت که موثرترین روش درمان بر اساس نقاط قوت و ضعف و نیازهای فردی کودک طراحی شده است. کاردرمانی، گفتاردرمانی، موسیقی درمانی، هیدروتراپی، لودوتراپی، رفتاردرمانی و درمان ها و پروتکل های روانی و غیره، همه با هم و در زمان مناسب می توانند به رشد کودک شما کمک کنند.

۶) آیا آموزش والدین در توسعه اوتیسم نقش دارد؟

برخی مطالعات پیشنهاد کرده اند که کودکان اوتیسم در خانواده های تحصیل کرده شایع تر هستند، اما این موضوع هنوز ثابت نشده و به تحقیقات بیشتری نیاز است.

۷) چه مواد آموزشی برای کودکان مبتلا به اوتیسم مناسب است؟

کودک ابتدا باید به طور کامل برای عملکردهای ادراکی، شناختی و حسی-حرکتی ارزیابی شود. باید به خاطر داشته باشید که این اختلال ناشی از مشکلات توسعه عصبی است و ممکن است چندین حوزه ارتباطی، حسی، حرکتی و شناختی را درگیر کند. شدت درگیری از فردی به فرد دیگر متفاوت است و ما می توانیم علائم بسیار متنوعی را در دو نفر مبتلا به اوتیسم ببینیم. همچنین ممکن است بیماری های جسمی یا عصبی مانند فلج مغزی، صرع، یا افسردگی وجود داشته باشد؛ بنابراین برای آموزش این افراد باید با در نظر گرفتن همه موارد، برنامه آموزشی منحصر به فردی که با نیازهای خاص کودک سازگار شده است، توسط درمانگران تخصصی طراحی و اجرا شود.

۸) آیا ورزش برای این کودکان مفید است؟

برای این کار ابتدا باید از ورزش مناسب با توانایی کودک استفاده کنیم و در عین حال مراقب باشیم که کودک را در معرض خطر قرار ندهیم. استفاده از ورزش های گروهی برای ایجاد رقابت می تواند کمک کننده باشد و در این شرایط بهتر است ابتدا تعداد کمی از اعضای گروه داشته باشید و به تدریج افراد جدیدی را به آن اضافه کنید. ورزش علاوه بر تجربه لذت و تمرین مهارت های اجتماعی و گروهی می تواند به این کودکان کمک کند تا انسجام حسی-حرکتی و مهارت های ادراکی-حرکتی را توسعه دهند.

۹) آیا بازی های رایانه ای برای کودکان مبتلا به اختلالات طیف اوتیسم مناسب است؟

اگر از این بازی ها به صورت هدفمند و کنترل شده استفاده شود، می توان از این ابزار هم برای سرگرمی و هم برای آموزش مفاهیم شناختی استفاده کرد. اما باید در نظر داشته باشید که آموزش یک موضوع تخصصی است و برنامه های آموزش کامپیوتر باید کاملا علمی و استاندارد برای این کودکان باشد.

۱۰) آیا معاینه یا آزمایش آزمایشگاهی برای تشخیص اوتیسم وجود دارد؟

اوتیسم اختلالی است که به طور فزاینده ای کودکان زیر دو سال را تحت تأثیر قرار می دهد. در سنین بالاتر می توان از آزمایش های تشخیصی مانند ‘کارس’، ‘گارز’ و ‘M Chat’ برای تشخیص شدت این اختلال استفاده کرد.

۱۱) چه چیزی باعث می شود فرزندم اوتیسم داشته باشد؟

اوتیسم گاهی اوقات می تواند نتیجه یک اختلال ژنتیکی باشد که به سندرم ایکس شکننده معروف است، یا ممکن است با مشکلات دیگری مانند سندرم داون همراه باشد. اما در بیشتر موارد به نظر می رسد مشکل پزشکی آشکاری وجود ندارد و اگرچه چندین ژن مختلف در ارتباط با اوتیسم شناسایی شده اند، اما علت این ژن های معیوب تا حد زیادی ناشناخته باقی مانده است. دلیل هر چه باشد، کار درست این است که تحت تأثیر این عوامل ناشناخته، مدار هایی که انتظار داریم مغز با توسعه شکل گیرد، در مغز به خوبی شکل نمی گیرند و ارتباط از مناطق مختلف مغز دشوار است.

۱۲) چگونه می توانم بهترین درمان ممکن را به فرزندم پیشنهاد کنم؟

این کار به طور ایده آل توسط تیمی از متخصصان مختلف از جمله متخصصان مغز و اعصاب، روانپزشکی، توانبخشی و روانشناسی انجام می شود. برای هر کودک با توجه به سطح اختلال و توان و محدودیت های آن باید برنامه جامع و منسجمی ایجاد شود و با نظارت دقیق، فرایند بازیابی در فواصل زمانی مختلف اندازه گیری شود. در هر سنی ممکن است برنامه های خاصی مانند گفتاردرمانی، کاردرمانی یا مداخلات روانی بر دارو تقدم داشته باشند، اما باید توجه داشت که طرح درمان باید توسط یک تیم تهیه شود و نه توسط یک فرد برای در نظر گرفتن ابعاد مختلف کودک و اجتناب از تعصبات اجتناب از نزدیک شدن و اعتماد بیش از حد به فرد.

۱۳) آیا اوتیسم را می توان از طریق آزمایش خون، ECG یا تصویر مغز تشخیص داد؟

متاسفانه هیچ آزمایش آزمایشگاهی خاصی برای تشخیص در دسترس نیست. آزمایش های تشخیصی به وسیله آزمایش خون به عنوان یکی از روش های تشخیصی هنوز در مرحله تحقیق و آزمایش قرار دارند. این موضوع از طریق تصویربرداری یا اسکن مغز نیز صادق است، با این تفاوت که امید هایی وجود دارد که تصاویر عملکردی اولیه را می توان از طریق تصویربرداری عملکردی مغز به دست آورد.

۱۴) آیا رژیم غذایی ویژه ای برای کودکان مبتلا به اختلالات طیف اوتیسم توصیه می شود؟

رژیم غذایی خاصی برای افراد مبتلا به اوتیسم وجود ندارد، اما باید از غذاهای محرکی مانند چای، قهوه، کاکائو و همچنین محرک ها و افزودنی ها اجتناب کرد. سبزیجات، میوه ها، ویتامین ها (به ویژه ویتامین های پیچیده B، امگا ۳، آجیل مانند آجیل و بادام، مواد معدنی و پروبیوتیک ها می توانند تا حدودی مفید باشند.

۱۵) آیا تشخیص اوتیسم قبل یا هنگام تولد امکان پذیر است؟

متاسفانه هنوز این امکان وجود ندارد و علائم اوتیسم معمولاً بالاتر از هجده ماهگي ظاهر می شوند. گاهی اوقات از نه ماهگی به دلیل حساسیت و تجربه والدین قابل تشخیص است، اما علائم آشکار و آشکار معمولاً پس از دو سالگی ظاهر می شوند.

۱۶) اگر فرزندی مبتلا به اوتیسم داشته باشم، آیا خطر اوتیسم در بارداری های بعدی وجود دارد؟

به طور کلی افراد مبتلا به کودک اوتیسم بیشتر دچار اوتیسم یا سایر اختلالات تکاملی می شوند، اما هر کودک مبتلا به اوتیسم ممکن است اطلاعاتی مانند ترومای هم زمان و سابقه خانوادگی داشته باشد که اطلاعات دقیق تری را در اختیار متخصصان قرار می دهد. قادر به تخمین شانس کودکان دیگر در حال ابتلا به اوتیسم باشید. بنابراین لازم است قبل از بارداری مجدد با متخصص ژنتیک مشورت شود.

۱۷) اگر پسرم اوتیسم داشته باشد، آیا این بدان معناست که از نظر ذهنی عقب مانده است؟

حدود سه چهارم کودکان روی طیف اوتیسم عقب ماندگی ذهنی دارند. برخی از کودکان مبتلا به اوتیسم توانایی های ویژه ای دارند، مانند توانایی حل ذهنی مشکلات پیچیده ریاضی یا حفظ ویژگی های یک منطقه یا نقشه یک شهر به عنوان عکس. البته که خيلي نادرن . والدین این کودکان به دلیل سبک زندگی و فعالیت های اجتماعی ممکن است کمتر بتوانند از فرزندشان مراقبت کنند و ممکن است رابطه منطقی درست و عاطفی با فرزندشان داشته باشند. آنها همچنین ممکن است به دلایل مختلف مانند مشکلات مالی نتونند نیازهای ویژه آموزشی و توانبخشی کودک را به اندازه کافی برآورده کنند. متاسفانه در بسیاری از نقاط کشور به دلیل کمبود امکانات و متخصصان کارآمد، فرصتی برای شناخت و توجه ویژه به این کودکان وجود ندارد. تمام این دلایل و همچنین مشکلات دیگر مانند اختلافات خانوادگی می تواند باعث شود که کودک در مسیر آموزش و توانبخشی مناسب قرار ن گیرد و از نظر ذهنی شکوفا نمی شود. در چنین مواردی آشفتگی های هوش و ذهن بیشتر به چشم می رسد.

۱۸) والدین چگونه باید با فرزند اوتیسم خود رفتار کنند؟

تربیت کودک اوتیسم برای کسی که تجربه داشتن چنین فرزندی را ندارد، غیرقابل تصور است. برای قرار دادن کودک در مسیر درست آموزش و پرورش به قدرت و سطح مقاومت زیادی نیاز داریم. والدین ابتدا باید بفهمند که چگونه با یکدیگر رفتار کنند و اضطراب ها و نگرانی های خود را برای یکدیگر طرح نکنند. همدلی والدین و روحیه مسئولیت پذیری به ویژه پدر نقش مهمی در ساختن آینده کودک دارد. برای تمرکز توجه کودک به یک نقطه آموزشی باید تلاش خود را دو بار کنیم. گاهی باید محیط کودک را بر محرک های تحریک کننده و آزاردهنده متمرکز کرد و گاهی برعکس با محرک های حسی و ابزارهای آموزشی مختلف اغراق کرد. این کارها باید زیر نظر یک کاردرمانگر انجام شود. استفاده از رنگ های نرم و کنترل حجم می تواند مفید باشد. عبارات کوتاه و روشنی که با صدای بلند و قاطع تلفظ می شوند می توانند در بهبود توجه و تمرکز مؤثر باشند. در بسیاری از موارد کودک می تواند مفاهیمی را که با آن مواجه می شود نادیده بگیرد. والدین در نقش گزارشگر ماهر باید حوادث، مفاهیم و مفاهیمی را که در قلب خود قرار دارند به ذهن کودک تزریق کنند. شما نیاز به کنار گذاشتن زمان برای بچه های اوتیسم خود را در طول هفته به طوری که آنها می توانند از آن لذت ببرید و فقط از آن لذت ببرید.

۱۹) آینده پسرم چه اتفاقی خواهد افتاد؟

آينده پسرت هنوز تصميم گرفته نشده . شما نقش منحصر به فردی در straining این شخصیت. پدری را تصور کنید که نمی تواند استرس داشتن فرزند اوتیسم را تحمل کند. در چنین مواردی بسیاری از رفتارهای غیرمتعدی از آن ها رخ خواهد داد.

این استرس می تواند منجر به انکار مشکل شود یا می تواند منجر به افسردگی شود. بسیاری از موارد اختلافات

خانواده چنین تجربه ای را پشت سر گرفته است و میزان طلاق والدین کودکان اوتیسم پایین نیست.

خلق و خوی والدین و نحوه واکنش آنها به مشکلات در آینده کودکان مبتلا به اختلالات طیف اوتیسم بسیار تاثیرگذار خواهد بود.

حال تصور کنید که والدین در آرامش و همدلی رئالیسم را انتخاب می کنند و تمام انرژی و تلاش خود را با همدلی و وحدت برای رشد کودک به کار میبرند که لزوماً پیشرفت قابل توجهی نیست.

به این ترتیب شما نیز باید از متخصصان دلسوز و متعهد بهره مند شده و با تحقیقات کافی کودک را در برنامه های لازم که کارشناسان پیشنهاد می کنند قرار دهند. پیشرفت گام به گام و به آرامی انجام می شود. هيچ معجزه اي وجود نداره . مهم ترین ابزار در دست حرفه ای ها توانایی یادگیری است که احتمالا ً به دلیل اوتیسم در فرزندتان چندان مؤثر نیست. کودک باید ماهانه مورد ارزیابی قرار گیرد؛ اهداف کوتاه مدت، میان مدت و بلندمدت باید دائماً مورد ارزیابی و بازبینی قرار گیرد و از سنین پایین باید تمام جنبه های کودک را به صورت چند وجهی در نظر گرفت.